Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kâbuslar görüyorum.
Daha doğrusu hep aynı rüyayı
görüyorum.
Devam et.
-İnanılmaz. -Yapma.
Evet ama inanılmaz.
Yani, bu…
-Yıldızsın resmen! -Yapma.
Yeter artık.
Gerçekten. Devam et.
Hadi.
Sıcak kömürlerin
üzerinde yürüyor.
-Vay canına. -Araya girmesene ya.
Özür dilerim.
Ama çok iyi. Nasıl yaptığını bilmiyorum.
İçmeyi bıraktığımdan beri böyle mutlu olmadım.
Bugün ağızları açık kalacak.
Gittiğinde yani.
Çünkü gitmelisin.
Gidiyorsun, değil mi?
Evet, sanırım.
Hayır.
Gidiyorsun.
Anlaşıldı mı?
-Yoksa seni öldürürüm. -Dostum, sakin ol.
Gidiyorsun.
Söz ver.
Güzel.
SENİN BİR PARÇAN
Sıcak kömürler üzerinde yürüyor önümden.
Yüzünü göremiyorum.
Arkasına dönmüyor.
Ona "Hey!" diye bağırıyorum resmen.
"Merhaba, döner misin?"
Ama bir şey olmuyor.
Reddediyor.
Teşekkürler.
Tamam, bakalım…
Agnes Svan.
Agnes Svan?
Agnes Svan yok mu?
O zaman sıradaki kişiye geçelim.
Buradayım.
-Tamam. -Pardon.
-Noel, bu gece gelmesini sağla. -Valborg gecesi bu.
-Bu kadar sıkıcı olmayın. -Sıkıcı mı?
-Çok sıkıcısınız. -Öyle diyemezsin.
Öyle sert konuşma. Nedenini biliyorsun.
Evet, biliyorum ama onu özlüyorum.
Ben kimim?
-Julia. -Merhaba. Nasılsınız?
Selam canım.
-Nasılsın? -İyiyim.
Ekşi kolalı şeker mi o?
-Evet, leziz. -Selam. Bu gece geliyor musun?
-Evet. -Harika olacak.
-Bu akşam karaoke yapar mıyız? -İstiyor musun?
Evet.
Yapma.
-Bu gece şenlik ateşine gidiyor muyuz? -Yok artık!
Lanet olsun.
Ne giyeceksin?
Yarın özel gününde
ne yemek istersin acaba?
-Fark etmez. -"Fark etmez" mi?
Doğum günün ama.
Güzel ve pahalı bir şey seç.
Bugünkü seçmelerimi sorduğunuz için çok teşekkürler.
-Yapma… -Hayır.
-Canım. -Gel buraya.
Hadi. Gel.
-Seçmeler nasıl geçti? -Gayet iyi.
-Harika tabii ki. -Bilemeyiz.
-Şimdi ne olacak? -Bu gece bir e-posta gönderecekler.
O e-postada
"Tebrikler Agnes!" yazacak.
"Rolü aldın!
En iyisi sendin!
Bu kadar iyisini görmemiştik!"
-Öyle diyecekler. -Heyecan verici.
-Merhaba! -Gelsene!
Kaynıyor anne.
-Selam, nasılsın? -İyiyim. Ya sen?
İyiyim.
Yemek hazır sayılır.
Şahane.
-Selam. -Selam.
-Nasılsın? -İyiyim, ya sen?
İyiyim, sağ ol.
-Selam Agnes. -Selam.
Nasılsın?
-İyi, sen? -Ben de, sağ ol.
Vay canına, pasta!
-Kutlama mı var? -Hayır. Görünüşe göre Agnes istemiyor.
-Ne? -Ben öyle demedim anne.
O zaman bu gece kutlayalım. Önden.
-Hayır. -Biraz kutlasak?
-Güzel olur. -Azıcık tatsak?
Başka isteyen?
Benim pastam o.
Olmaz, dedim.
Hayır.
-Ben de "Evet" dedim. -Bak.
-Hayır. -Evet. Direnme.
Ama…
Kaç haftadır evdeyiz Noel?
Dört.
-Daha fazla. -Mesele evde kalmak değil.
Sen niye…
Sanki bu tartışmayı daha önce yapmadık.
Bunu kaç kere konuştuk?
Daha kaç kere konuşacağız?
-Bir yere varmıyor. -Anlaşmadık mı?
-Beni eve mi kilitleyeceksin? -Julia. Kes şunu.
-Yetişkinim ben. -Evet… Sahiden mi?
-Evet, sahiden. -Olmaz, dedim.
Peki ama ben gidiyorum. Valborg gecesi bu.
-Ama benim evimde yaşıyorsun. -Doğru, şükretmeliyim yani.
Neden hayır diyorum?
-Bilmem. -Rol yapma.
-İçmeyeceğim bile. -Bana bak.
Bunu tartışmamışız gibi yapma.
Noel? Beni 11'de eve bırakır mısın?
Sağ ol Noel ama gerek yok.
Gerek yok.
Hem yarın kardeşinin yaş gününde akşamdan kalma olmazsın.
-Sorun değil anne. -Sorun yok.
Sen karışma.
-Agnes, "Sorun yok" desene. -Karışma.
Evet. Yemek için teşekkürler.
-İçmeyeceğim. -Hayır ama…
Daha kaç kez…
Hatırlatırım. Küçük bir çocuk gibiydin. Seni taşımam gerekti!
Selam.
Selam. Burada saklanayım mı?
…arkadaşlarla eğlenmek de mi?
-Beni eve mi kilitleyeceksin? -Biliyorsun.
Bunu ister misin? Böyle bir şeyi ister misin…
Sev Beni mi?
Çünkü bilirsin, eğer öyleyse…
-Zevkliymişsin. -Teşekkürler.
Bu filmin her cümlesini ezbere biliyorum.
Hayır.
-Bilmiyorsun. -Evet.
-Hayır. -Biliyorum.
Kanıtla.
Kanıtlamak mı? Bana güvenmelisin.
Psikolojik şeylerle ilgili kitaplar yazabilirsin.
Mesela toplu cinayetlerle ilgili.
En istediğim manken olmak.
Sence olur muyum?
Olursun bence.
-Giyin. -Ne? Ben mi?
-Evet, sen. -Neden?
Annem seninle gidebileceğimi söyledi.
-Nereye, Esther'e mi? -Evet. Giyin.
Bunu mu giyeyim?
-Yoksa… Bunu mu? -Onu.
Bu mu?
Bunu seçiyorum.
Tamam, acele edin.
Tuhafsın.
Sen de tuhafsın.
-Öyle mi? -Evet.
Tuhaf olmak istiyorum…
Yani, tuhaf değil de… Herkes gibi olmak istemiyorum.
Gerçi bazen kimseden farkım yokmuş gibi geliyor.
-Ama var. -Ama var.
Beni korkutan ne, biliyor musun?
Åmål'da kalmak. Asla gidememek.
Yerleşim bölgesinde ateş yakamazsın Julia.
Tabii ki yakarsın. Valborg bu!
-Her yıl bir ateş yakılıyor. -Hapse girebilirsin.
-Neden bahsediyorsun? -Öyle.
Sürekli bir şeyler uyduruyorsun.
Bir saniye, makyajımı düzelteyim.
Bir dakika…
Lütfen.
Al, gerisini sen iç.
Bu ne?
Dur.
Sana biraz yardım edeyim.
-Gel. -Şimdi ne istiyorsun?
-Gel buraya. Dudakların çok güzel. -Bu ne?
Hoş ve neşeli görüneceksin.
Hadi bakalım.
-O olmadı. -Bekle.
-İşte! -Evet, tamam.
Aynen!
Esther, hadi. Göster bize.
Göster bize.
Hayır!
Tamam, bu…
-Ben kimim? -Julia!
-Herkese selam! -Çok güzel görünüyorsun. Vay be!
Merhaba.
-Nasılsın? -Gel buraya.
Selam.
Of ya, partilerde gözümüz seni aradı hep!
-Ne tatlı bir şey bu! -Selam.
-Nasılsınız? -İyiyiz.
-Nasıl gidiyor? -Julia.
-Selam Agnes. -Selam.
-Selam.
-Eğleniyor musun?
-Çok eğlenceli. -Evet.
Evet.
İşte şimdi eğleneceğiz.
Biri sana, biri bana. İşte.
İnanmıyorum.
"Bu hikâye…"
Hadi!
Gösteri zamanı! Tamam.
Karanlıkta yolumu buluyorum
Kalbimin sesini dinliyorum
Yolculuğun nerede biteceğini bilemesem de
Nereden başlayacağı belli elbette
Anlamak için çok genç olduğumu söylüyorlar
Bir rüyaya kapıldığımı düşünüyorlar
Hayat beni pas geçermiş Gözlerimi açmazsam eğer
Hadi!
Benim için sorun değil
Beni uyandırın her şey bittiğinde
Akıllanıp büyüdüğümde
Bunca zaman kendimi aradım
Kaybolduğumu anlamadım
Beni uyandırın her şey bittiğinde
Akıllanıp büyüdüğümde
Bunca zaman kendimi aradım
Kaybolduğumu anlamadım
Julia!
AMIR SALMAN OYUN: OYUNCU KADROSU
Ödüm kopuyor.
Beni polis gibi izliyorsun ya.
Ne yapıyorsun? Sorun ne?
İnsanlar senin için endişeleniyor.
-Julia, nereye? -Eve yürüyeceğim.
-Julia! -Agnes'i sen götür.
Çekil!
Julia.
Üzgünüm.
-Agnes'i alayım. -Peki.
Agnes!
-Agnes! -Ne?
Gidiyoruz. Julia eve gitmek istiyor. Galiba gidiyoruz, tamam mı?
Julia!
Otursanız iyi olur.
Ne?
Hayır.
-Yani, elimizden geleni… -Evet?
-…yaptık. -Hayır.
Ama ne yazık ki…
Üzgünüm ama acaba…
-Cerrah benim. -Pardon, kafam karıştı ama…
-Ameliyatı ben yaptım. -Burada ne işiniz var?
Ben cerrahım.
Buraya getirilen kızınızı ameliyat ettim.
Doktor kim?
-Benim. -Siz mi?
Tamam. O zaman neden içeride ona yardım etmiyorsunuz?
Zor olduğunu biliyorum.
Başkasıyla konuşabilir miyim? Beni dinliyor musunuz?
-Dediklerinizi duydum. -Evet.
-Anlıyorum. -Ben…
-Ama maalesef… -Hayır.
Hayır.
-Üzgünüm. -Hayır, gidin.
Gidin buradan.
-Ben… -Gidin buradan.
Tanrım. Nefes alamıyorum.
Aman tanrım.
Neden bu kadar erken arıyorsun?
Ne oldu?
-Alo? -Evet.
Ama ne oldu?
Şey… Julia…
Ne? Seni duyamıyorum tatlım. Ne oldu?
Ne oldu?
Bir şey söyle.
Julia…
Hayır, yapamam…
Julia'ya bir şey mi oldu?
Ama ne diyorsun? Seni duyamıyorum.
Julia diyorum.
O öldü.
Korkma
Gizli bir alamet var
Gittiğinde seni koruyan bir isim ya da
Yalnızlığının
Kıyıları ulaşacak ışığa
Korkma
Kumda ayak izleri var ya
Korkma
Karanlık bir liman var sonunda
Şimdi görmüyorsun ama
Oraya gidiyorsun aslında
Bir gün mutlaka
Adını haykıracaksın onun
Sevgi dolu huzuru
Karşılık beklemez asla
Nereye gidiyorsun?
Okula.
-Bir süre daha evde kalacağını söyledim. -Evet, biliyorum ama…
Tamam, görüşürüz.
Hafta sonu plan ne?
Bilmem. Şey diye düşündüm…
Takılırız öyle.
-Film izleriz belki. -Eğlenceli bir şey yapsak?
Tamam.
Harika.
Almancadan sonra görüşürüz.
-Merhaba. -Merhaba.
Merhaba.
-Nasılsın? -İyiyim.
-Çok güzel bir cenazeydi. -Aynen.
Gir.
Merhaba.
Selam.
Gelsene.
Rol için teşekkür etmek istedim
ve yer almayı çok isterim.
-Oyunda yani. -Öyle mi? Güzel.
Otursana.
Neler yaşadığını anlayabiliyorum.
Senin yaşlarındayken ben de ağabeyimi bir kazada kaybettim.
İlk prova ne zaman?
Ben…
Yapmamam gereken aptalca şeyler yaptım.
Ama sonra ne yapmamı isterdi diye düşündüm ve…
Evet.
Sonra buraya geldim.
Yarın saat üçte gel.
-Hayır. Olmaz! -Bakabilir miyim, lütfen?
-Lütfen. -Bu kadar yeter.
Göstersene ya.
Sakin ol…
-Aç mısın? -Evet, biraz.
-Sandviç yer misin? -Olur.
Tereyağı bıçağı verir misin?
Teşekkürler.
İstediğini al.
Üzgünüm.
CANIM BİRAZ EVDEN ÇIKMAM GEREK.
BİR ŞEY GEREKİRSE BÜYÜKANNENDEYİM.
SENİ SEVİYORUM
Agnes?
Agnes, merhaba.
Konuşabilir miyiz?
ALKESTİS YAZAN: EURİPİDES
Merhaba.
Tanrım, üzgünüm. Sadece…
-Şeye benzettim. -Evet, pardon.
Hayır. Sadece çok güçlü bir histi.
Merhaba. Nasılsın?
-İyiyim. Siz nasılsınız? -İyiyiz.
Neler oluyor?
Üstündeki Julia'nındı.
Biz…
Berlin'e gittiğimizde almıştık.
Yemeğe gidelim mi?
-Olur… -Evet.
-Gel, bize katıl. -Evet.
Adrian Hagerfors'u tanıyor musun?
Evet, Fransızca sınıfında birlikteyiz.
Ne olmuş ona?
Dışarıda duruyor.
Hayır!
-Adrian. -Kes şunu.
-Hayır, o kadar kötü değildi. -Seni özledim.
Hadi, kes şunu.
-Uzun zamandır görüşmedik. -Kes. Hayır.
-Ben de düşündüm ki… -Fanna, Adrian'a âşık.
-Hayır. -Evet, öylesin.
-Hayır. -Evet, yani…
Geçen kış bir Noel partisinde…
-Ablan… -Kes şunu.
…Fanna ve Adrian'ın
harika bir çift olacağını düşündü, o yüzden de…
Fanna yanına gitti.
Ne diyeceğini bilemedi, birasını alıp
biraz şehvetle açtı.
-Bunu dinlemeye dayanamıyorum. -"Adrian."
Çok garipti çünkü tabii ki Adrian'ın kafası iyiydi.
Geliyor.
Sakin ol.
-Selam, ne haber? -Selam.
-Merhaba. -Merhaba.
-Selam. -Seni görmek hoş.
Seni de.
Bu gece gelecek misin?
Ne…
Akşam parti veriyorum.
Gel. Lydia'yı da getir.
Evet, tamam. Eğlenceli olur.
Harika.
Arrivederci.
Merhaba.
Agnes, baksana.
Aklım hep sende.
-Yürüyüşe çıkalım mı? -Provalarım var.
-Gelemem. -O zaman seni beklerim.
Olmaz çünkü Sam'in partisine gidiyorum.
Sadece konuşmak istiyorum.
Çok üzgünüm.
Görüşürüz.
Lütfen. Agnes!
Bunları kendimize saklayacağız.
Bu kadar korkmayın.
Sadece ısınmak için bir oyun.
Tuhaf bir şey değil.
ÖFKE
Tamam.
Agnes, sen başlar mısın?
Ne yapacağımı bilmiyorum…
Hangisi çıktı?
Bu zor.
Tamam. Şunu deneyelim…
Biraz geri çekilir misiniz?
Biraz yer açalım.
Bana doğru gel.
Gel böyle.
Sadece çığlık atmanı istiyorum.
Dene bakalım.
Ne?
Yüksek sesle. Bağır.
Hadi.
Gülmeyin çocuklar.
-Çok zor. -Evet, anlıyorum.
Hepimiz oyuncuyuz.
Yani…
Başkası olmayı dene.
Bağıracak cesareti gösterecek birini düşün.
Tamam mı?
-Bir şeyler içelim. -Evet.
-Biz mi alıyoruz? -Bilmiyorum.
Bardak var mı?
Evet, galiba burada.
Daldıracak mıyız?
Bilmiyorum.
Merhaba.
-Merhaba. -Merhaba.
-Nasılsın? -İyi, ya sen?
-Harika. -Merhaba. Çok güzel görünüyorsun.
-Sen de. -Öyle mi?
Sam kalkamayacak gibi şu anda.
-Fanna! -Evet.
Ama… Evet Sam, geliyorum.
-Selam Sam. Nasılsın? -Tatlım, buraya gel.
-Selam Sam. -Merhaba!
Merhaba.
-Çok güzelsin, biliyor musun? -Sağ ol.
Biliyor musun Lydia? Çok güzel olduğunu unutma.
-Teşekkür ederim. -Evet.
-Sam. -Evet.
-Her şey yolunda mı? -Evet. Sam?
Bu hiç iyi olmadı.
-Sam? -Sanırım suya girmek istiyorum.
Sam.
Hayır Sam. Düşeceksin.
Sam.
Tamam, yeter artık. Sam, toparlan.
Sam. Hayır Sam.
Sam. Yapma, gerçekten. Gerçekten Sam.
Cesaretim yok.
-Hadi Sam. -Ama sanırım istiyorum.
Dans edelim.
Hadi!
Tamam, sıradaki gelsin.
Sırada kim var?
-Sen mi? -Cesedimi çiğnemen lazım.
Agnes?
Evet, sen ve ben. Hadi.
Agnes!
Tamam, peki.
Sakin olun.
Hadi!
Agnes!
Of! Dur!
-Mola. Bir teklik atalım. -Olur.
Teklik vakti.
-Ne istersin? -Ne?
-Ne istersin? -Ben şey isterim…
Sert bir şey olsun.
Tekila mı içsek?
Ben alırım.
Neden burada oturuyoruz böyle?
Ben kimim?
Bardakları…
…aldın mı?
Benim, şey…
Merhaba.
-Merhaba. Hop! -Nasılsın?
İyiyim.
Sen nasılsın?
İyiyim.
Fanna?
-Evet? -Sarhoşken nasıldı?
Kim?
-Neden hava tuhaflaştı? -Hadi Agnes.
Eğer düşündüğünüz oysa, giysilerini sadece ben ödünç almıyorum.
Annem de alıyor.
-Ama… -Agnes.
O kadar da zor değil.
Hep çok zor olacağını düşünmüştüm.
-Ama zor değil. -Lütfen Agnes. Dur.
-Kes şunu! -Yapma.
Yeter, dur.
-Ver şunu. -Kes artık.
Ver.
Bu…
Durur musun lütfen? Dur.
-Ne oluyor ya? -Ama…
Carina nerede?
Büyükannemde.
Sen nasılsın?
İyiyim.
Sağ ol.
Makarna ister misin?
Evet, lütfen.
-Seni strese sokmak istemem. -Yine ne var?
Yanık kokusu alıyorum.
Ocağı kıs.
-Ocağı kıs ve şunu ekle. -Hayır, yapma….
Hayır, tuz ekleme.
Azıcık daha.
Hayır, yavaş ol. Yavaş!
-Biraz daha. -Hayır, yavaş.
Hey, ne…
-Ne yapıyorsun? -Olmuş.
Kâbuslar görüyorum.
Daha doğrusu hep aynı rüyayı görüyorum.
Rüyalar kimin umurunda?
-Çok sıkıcılar. -Sus. Devam etsin.
Sıcak kömürler üzerinde
önümden yürüyor ama yüzünü göremiyorum.
Arkasına dönmüyor.
Ve…
-Ben… -Sağ ol.
-Üzgünüm, yapamadım. -Hayır. Merak etme.
İlk kez konuşuyor.
Her şeyi içinde tutuyordu.
Ve sonunda kelimelere döküyor.
Tamam mı?
Tamam, bunu deneyelim.
Sıcak kömürlerin üzerinde…
…önümden yürüyor.
Arkasına dönmüyor.
Yüzünü göremiyorum.
Ona soruyorum…
Hayır, aslında "Arkana döner misin?" diye bağırıyorum.
Ama bir şey olmuyor.
Reddediyor.
"Dikkat et."
Tek dediği bu.
"Dikkatli ol."
Ama…
Ama dikkatsiz davranıp kömürlere…
Kömürlere basıyorum ve elbisem alev alıyor.
Her şey…
Her şey yanıyor.
Tüm vücudum yanıyor.
Sonra birden arkasına dönüyor.
"İşte" diyor.
"Ne bekliyordun ki?"
Bilmiyorum…
Ne beklediğimi bilmiyorum.
"Bedava değil"
diyor.
"Bize değil."
Teşekkürler.
Güzel.
-Çok heyecanlıyım. -Hani şu kısım…
İyi olabilirmiş gibi geliyor.
-Ne dersin? -Çok güzel…
Ne yapıyorsun?
Al şunu.
-Al hadi. -Peki.
-Teşekkürler. -Ne demek.
Hadi, çekil.
Sonra da…
Evet.
-Hadi. -İşte.
Şurada durursan…
-Al bakalım. -Bu da ne?
On üç, 14 yaşıma kadar
yatağı ıslatıyordum.
Bir sorunum olduğunu biliyordum ama…
-Yok artık… -Doktora bile gittim.
-Hayır. -Evet. Küçük haplar verdi.
Tadı strafor gibiydi.
Çok tuhaf bir şeydi.
Bir şeyimiz vardı…
Küçük bir cihazdı, telsize benziyordu. Burada dururdu.
-Omzunda mı? -Evet.
Tişörtle ya da yelekle uyuman gerekirdi.
Bir de şöyle inen bir kablo ya da hortum vardı.
-Yok artık. -Aşağıya, evet.
Ne içindi?
Üzerinde ufak bir sensör vardı.
-İç çamaşırına koyuyordun. -Algılasın diye mi?
Evet, şey olunca algılıyordu…
Biraz çiş gelir gelmez
buradaki zımbırtı çalmaya başlıyordu.
Evet.
Tanrım, çok tuhaf.
Tamam.
Evet. Ben de küçükken yatağı ıslatırdım.
Sahi mi?
-Peki niye bana güldün? -On üç değildim çünkü.
Tabii.
Yedi veya sekiz yaşındaydım.
Evet, çok daha makul bir yaş. Ya da öyle mi?
-En azından ergen değildim. -Tamam.
Ama düşünüyorum da o cihaz işime yararmış
çünkü çok soğuk olduğu için uyandığımı hatırlıyorum.
Ve sonra…
Sonra kalkıp içeri,
Julia'nın odasına gider ve yatardım.
Küçük bir köpek gibi, ayağının dibine.
Çünkü orası sıcaktı.
Yüzmeye gidelim.
Ne?
Yüzmek ister misin?
Çok yaklaşma.
-Hayır. -Gerçekten mi?
-Hayır. -Yatay durabilir misin?
-Sırtüstü mü? -Herkes yapamaz.
-Ben duramam. -Tamam, beni izle. Şöyle…
-Etkileyici. -Sağ ol.
Hadi çocuklar!
Zorlayın bakalım! Bacaklarınızı zorlayın!
Topu alın!
Hadi!
Al.
Max!
Çok iyi!
Teşekkürler.
Ne?
Sadece…
Bütün bu kaosun içinde bulman ilginç.
-Çok dağınık değil. -İhmal etmişsin.
Ortadaki şeyleri bulmak daha kolay.
-Evet, organize kaos. -Her şey kontrol altında.
-Her şeyin yerini biliyorum. -Doğru.
Yani… Evet.
Yani, pasaklı biri gibi görünmek seni rahatsız etmiyor mu?
Nasıl yani?
Küfü ve kötü kokuları seven biri yani.
Kes şunu.
Ama feci bir dağınıklığın içinde yaşıyorsun.
-Söylemeye çalıştığım bu. -Yeter.
Görmek istemiyorsan bakma.
-Tanrım, böylesi daha iyi. -İyi mi?
Çok daha iyi. Teşekkürler Agnes.
Burası çok sıcak.
Ufak bir vantilatörüm var.
Mükemmel.
"Ufak bir vantilatörüm var."
Hayır.
Dur biraz.
Lütfen yapma.
Üzgünüm.
Üzgünüm Agnes.
Hayatının bu döneminde Selma Lagerlöf'ü ne kamçılıyor?
Öfke mi? Keder mi?
Yoksa aşk mı?
Bununla ilgili kitaplar ve filmler var. Bu konuda çok düşündüm.
Ama sizin ne düşündüğünüzü merak ediyorum.
Bu konuda fikri olan?
Hannes?
Petra?
Kimse yok mu?
Size diyorum.
Uyanma vakti.
Sabah alarmınız çalmadı mı?
Agnes, lütfen. Telefonunu bırakır mısın?
Tamam, pardon.
Sence Selma Lagerlöf'ün cep telefonu var mıydı? Ha?
Hayır. Sanmıyorum.
Hayır, teşekkürler. Oraya bırak.
Bu gece Lagret'e geliyor musun?
Evet, şey ben…
Pardon ya, 18 olmadığını unutuyorum hep.
Tamam. Devam edin, bir kez daha.
Kâbuslar görüyorum.
Daha doğrusu hep aynı rüyayı görüyorum.
Rüyalar kimin umurunda?
-Çok sıkıcı. -Sus. Devam etsin.
Yerine geç.
Evet. Orası. Devam et.
Sıcak kömürlerin üzerinde
önümden yürüyor.
-Yüzünü… -Dur. Ne yapıyorsun?
Bir kez daha ama bu sefer duygulu.
Duyguluydu.
Hayır, yapma.
Hadi. Bir kez daha.
Anlamıyorum. Aynen dünkü gibi yapıyorum.
Bir kez daha.
Sıcak kömürlerin üzerinde…
Çocuklar, sakin olun. Bu kısım kolay değil.
Evet, kolay. Neyi yanlış yapıyorum?
Dinle.
Birkaç güne sahne alacağız.
Biliyorum.
-Odaklanmalıyız Agnes. -Odaklanmış durumdayım.
Bir daha okuyayım, düzelteyim…
Bence en iyisi bugünlük bırak ve dinlen.
Dinlenmeme gerek yok.
-Evet, var. -Hayır.
Burada değilsin.
Evet, buradayım ulan!
Biliyor musun? Burada o şekilde konuşmuyoruz.
Yeter.
Lisede drama dersi vermek acınası.
Efendim? Ne dedin?
Boktan bir lisede drama dersi vermek acınası bir şey, dedim.
Ağabeyin görse utanırdı.
Akşam geliyor musunuz?
Orada görüşürüz.
Onu dondurucuya koyabilirsin.
Tamam.
Tanrım, of!
-Sırtını mı incittin? -Hayır.
Agnes'e bir bakayım.
Agnes?
Agnes.
Ne yapıyorsun?
Arkanı dön.
Arkanı dön, dedim.
Bu da ne?
-Ne? -Evet, bu ne?
Neye gülüyorsun?
Dönmene sevindim.
İçki içmişsin.
-Değil mi? -Yani?
Böyle gidemezsin.
-İstediğim yere giderim. -Nereye?
-Dışarı. -Hayır.
-Böyle olmaz. -Evet, olur.
-Hayır. Böyle dışarı çıkamazsın. -İstediğimi giyerim.
Olmaz.
-Hayır. -Bırak beni.
Özür dilerim.
Bana kızgınsın, biliyorum ve ben de onu…
Onu çok özlüyorum.
Seninle konuşalım istiyorum.
-Olur mu? -Hayır.
-Olsun. -Hayır.
-Şimdi sana sarılacağım. -Hayır.
-Rahat bırak. Hayır. Bırak. -Sarılacağım.
-Anne, bırak! Anne! -Hayır.
Anne!
Agnes. Buraya gel.
-Pardon. Affedersiniz. -Hoş geldiniz.
Merhaba.
-İyi misin? -İyiyim.
-Merhaba. -Merhaba.
-Kimlikleri göreyim.
-Sağ ol. -Sen de.
-Kimliğin var mı? -Bir saniye.
-Sağ ol. -Sen de.
-Hoş geldiniz. -Sağ ol.
-Bir şey ister misin? -Evet, ne olursa.
Ne? Tamam.
Sonra gel.
-Selam. -Selam.
Herhangi bir içki alabilir miyim?
Ne?
-Herhangi bir içkiden iki tane. -Tamam.
Sıradaki şarkıcımız Lea!
Hadi millet! Lea'ya bir alkış!
Işıkta parlayan sarı elmaslar gibi
Yan yana duruyoruz
Gölgen gölgemle buluşurken
Budur canlanmamız için gereken
Teşekkürler.
Merhaba.
-Nasılsınız? -Şahane.
-Sen nasılsın? -Şahane.
Ama annem tam bir baş belasıydı.
Ne yaptığını anlamıyorum.
İçeri nasıl girdin?
Julia'nın kimliğiyle.
Bakayım mı?
-Neye? -Kimliğe.
Göstersene.
Benziyoruz anlaşılan.
Yapma.
Çünkü gerçekten daha fazla dayanabilir miyim, bilmiyorum Agnes.
Ne?
Ne olduğunu anlamıyorum… Ne elde etmeye çalışıyorsun?
Bu oyun yakında bitecek mi?
Esther, sakin ol.
Yas sürecinin bir parçasıysa…
-Esther. -Hayır!
Sorun yokmuş gibi davranmaktan bıktım!
O iğrenç mavi göz farını sil. Midemi bulandırıyor!
-En çok senin beğenmen gerekirdi. -Ne?
Ona âşık değil miydin?
Pardon. Sır mıydı yoksa?
Anlatacağını düşünmedin mi? Anlattı.
Onu senden daha iyi tanıyordum.
Tabii ki.
Onu ziyaret ettin mi?
Seni hatıra bahçesinde hiç görmedim.
Bir kere bile.
Tamam.
Hayır.
Kimliği ver.
Ver şunu.
Onu bana ver dedim! Bırak!
Agnes!
Nereye gidiyorsun? Yine mi kaçıyorsun?
Sana bakamıyorum Agnes.
-Ne dedin sen? -Sana bakamıyorum!
Neye bakamıyorsun? Ha?
Bana bak. Bana bak, dedim!
Kes şunu Agnes. Lütfen dur.
Lütfen, dayanamıyorum!
Bana bak!
Sorun ne?
Lütfen dur Agnes.
Benzerliğimize dayanamıyorsan niye benimle yatıyorsun?
-Agnes, beni dinlemiyorsun. -Bırak!
Julia bir kara delikti!
Ona yaklaşmak istemezsin.
Dinle lütfen.
Hiçbir fikrin yok.
Ne olduğunu bilmiyorsun.
Üzgünüm.
Her gün
keşke bir şey yapsaydım diye uyanıyorum.
Evet ama yapmadın.
Anlamıyorsun.
O gece, sen… Ne olduğunu bilmiyorsun.
-Olduğunu düşündüğüm şeyi. -Biliyorum.
-Ömrüm boyunca yanındaydım! -Görmediğin yönleri vardı.
Ne kadar kötüleştiğini bilmiyorsun.
-Üç yıl boyunca… -Hayır.
Üç yıl boyunca peşinden koştum, onu her yere götürdüm, onunla ilgilendim.
İyi olsun, kendine zarar vermesin diye uğraştım.
Yalan söylemeyi kes!
Ne… Ne dememi istiyorsun?
Ne?
Kes şunu!
Ben de onu sevdim Agnes.
Lütfen, anlatayım. Lütfen.
Kes şunu!
Anlamıyor musun? Senin suçun!
Gitmesi senin suçun!
Ne dememi istiyorsun Agnes?
Ne duymak istiyorsun? Geri döneceğini mi?
-Kes sesini! -Ne?
-Kapa çeneni! -O öldü Agnes!
Öldü!
Siktiğimin…
-Öldü işte! -Kapa çeneni!
-Merhaba. -Merhaba.
Avicii'den "Wake Me Up"ı çalabilir misin?
Julia Svan.
Sıradaki şarkıcımız Julia Svan "Wake Me Up"ı söyleyecek.
Julia Svan!
Julia'ya bir alkış!
Karanlıkta yolumu buluyorum
Kalbimin sesini dinliyorum
Yolculuğun nerede biteceğini bilemesem de
Nereden başlayacağı belli elbette
Anlamak için çok genç olduğumu söylüyorlar
Bir rüyaya kapıldığımı düşünüyorlar
Hayat beni pas geçermiş Gözlerimi açmazsam eğer
Benim için sorun değil
Beni uyandır her şey bittiğinde
Akıllanıp büyüdüğümde
Bunca zaman kendimi aradım
Kaybolduğumu anlamadım
Beni uyandır her şey bittiğinde
Akıllanıp büyüdüğümde
Bunca zaman kendimi aradım
Kaybolduğumu anlamadım
JULIA SVAN - ROSENDALS HASTANESİ
ANNE: ÜZGÜNÜM.
SENİ ÖZLÜYORUM SENİ SEVİYORUM - ÜZGÜNÜM
SENİ ÖZLÜYORUM
SADECE UYUMAK İSTİYORUM HER ŞEYİ DENEDİM
PANİK. BEYNİMİ SEVMİYORUM. HİÇ SUSMUYOR
İLAÇLAR İŞE YARAMIYOR İÇKİYİ BIRAKMAK İŞE YARAMIYOR
BANA NE İYİ GELİR?
HAYAT HEP BÖYLE OLACAKSA BELKİ DE YAŞAMAYA DEĞMİYORDUR
Agnes?
Agnes.
Evet.
Evde. Haber verdiğin için sağ ol.
Canım.
Neden bana söylemedin?
Neden kimse…
Neden…
Kaza değilmiş…
-Of canım ya. -Kaza değilmiş anne.
Hayır. Bunu bilmiyoruz.
Bunu bilmiyoruz canım.
Ama bilmem gerek.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
-Çok acıyor. -Evet, biliyorum.
-Acıdığını biliyorum. -Nefes alamıyorum, çok acıyor.
Acıttığını biliyorum canım ama yanındayım.
-Dayanamıyorum! -Yanındayım, bak.
Acı veriyor, biliyorum.
Biliyorum.
Dayanamıyorum…
Evet, biliyorum.
Neden bana söylemedin? Neden?
Ben… Bilmiyorum.
İstedim.
O istemedi.
Bunu istemedi.
İstemedi.
Anlamalıydım.
-Fark etmeliydim. -Biliyor musun?
Bir şey yapmalıydım.
-Bir şey yapmalıydık! -Yanında olduk hep.
Onu sevdik.
Sen de ben de onu sevdik.
Yanındaydık hep.
-Hayır, bir şey yapmalıydık. -Biliyor musun?
Evet ve onun yanındaydık tatlım.
Onun yanındaydık. Bunu biliyor.
Bunu biliyor.
Ben gidemem…
-Hayır. -Hayır. Sarılıyorum, bak.
Şimdi buradayız.
Sen ve ben buradayız.
Buradayız.
Beni dinle. Güven bana.
Güven bana.
Canım.
Çok üzgünüm.
HUZUR İÇİNDE UYUSUN
Merhaba.
Dersin var mı?
Evet, birazdan.
Artık biliyorum.
Ben…
Ben de…
Ben de onu ziyaret etmedim.
Ben…
Nasıl yapacağımı bilemedim.
Kimsenin bildiğini sanmıyorum.
On bir yaşında filandık sanırım
ve biliyorsun, Julia illa fazla ileri gider.
Hepimizden bir adım öndedir.
Ve sanırım biz…
Babam Snus kullanırdı ve…
…arkada.
Ondan sonra da sıra sende.
-Dur. -Kes şunu.
Beğendin mi?
Teşekkürler.
On dakika kaldı. Hazırlanın.
-Evet. -Buraya.
-Merhaba. -Merhaba. Çok iyi geçecek.
Teşekkürler.
Fazla zamanımız kalmadı.
Şafaktan önce tek bir şansımız var.
Başka paylaşmak isteyen var mı?
Kâbuslar görüyorum.
Daha doğrusu hep aynı rüyayı
görüyorum.
Rüyalar kimin umurunda?
Çok sıkıcı.
Sus. Devam etsin.
O…
Sıcak kömürlerin üzerinde…
…önümden yürüyor.
Yüzünü göremiyorum.
Arkasını dönmüyor.
Ona soruyorum.
Hayır, aslında
"Arkanı döner misin?" diye bağırıyorum.
Ama hiçbir şey olmuyor. Reddediyor.
"Dikkat et."
Tek dediği bu.
"Dikkatli ol."
Ama dikkatsiz davranıyorum ve ben…
…kömürlere basıyorum.
O yüzden elbisem…
…alev alıyor.
Her şey yanıyor.
Tüm vücudum yanıyor.
"İşte" diyor.
"Ne bekliyordun ki?"
Bilmiyorum. Ne beklediğimi bilmiyorum.
"Bedava değil" diyor.
"Bizim için değil."
Başka bir şey hatırlamıyorum.
Söyleyin.
Ne dememizi istiyorsun?
Şimdi anlıyorum.
Neyi anlıyorsun?
Yanıp kül olduğumu.
Nihayet.
WILLIAM'IN ANISINA 1997 - 2016
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay